Maak kennis met Harrison Wood
Harrison Wood heeft de afgelopen jaren door heel verschillende lagen van het professionele wielrennen bewogen. Na zijn ontwikkeling in enkele van Europa's meest competitieve structuren bereikte hij de WorldTour bij Cofidis, waar hij aan de start verscheen van de grootste wedstrijden in de sport, waaronder de Giro d'Italia. Nu rijdt hij voor het Portugese team Feirense–Beeceler en brengt hij die ervaring mee naar een andere racingomgeving. Het peloton is kleiner, de wedstrijden vaak onvoorspelbaarder, maar het ritme van de sport blijft hetzelfde. Lange dagen en de stille opbouw van kilometers die een seizoen van een wielrenner bepalen.
Harrison nam onlangs deel aan de Volta ao Algarve, waar zijn wedstrijd abrupt eindigde door een val en een gebroken sleutelbeen. We vroegen hem zijn dagboeknotities van die week te sturen.
Uit Harrison's dagboek: de startlijn in februari
Er is iets bijzonders aan in februari aan de start verschijnen.
De wegen zijn dezelfde als die in juli en augustus wedstrijden zullen huisvesten, maar het seizoen voelt nog fragiel aan. Renners komen aan met maanden wintervoorbereiding achter de rug, maar de zekerheid die bij koersen hoort is nog niet helemaal teruggekeerd. Vorm bestaat ergens tussen verwachting en werkelijkheid.
De Volta ao Algarve heeft iets waarmee dat proces versnelt. Vijf dagen zijn genoeg om veel te onthullen. Het peloton arriveert met WorldTour-teams, ervaren etapperenners en sprinters die vroege overwinningen voorbereiden. Dit jaar droeg ook iets persoonlijks.
De kans om vrienden van andere teams te zien en te herverbinden met oud-stafleden is altijd bijzonder. Als Portugees team rijden in zo'n grote Portugese wedstrijd voegt ook iets extra's toe.
Er hangt altijd een bijzondere sfeer rond deze wedstrijd. De wegen stromen eerder vol met toeschouwers dan bij de meeste februariwedstrijden. Teams arriveren georganiseerd, het koersen begint snel en het peloton vindt al snel zijn ritme.
Van binnenin de wedstrijd blijft het gevoel vertrouwd. Het niveau lijkt grotendeels onveranderd, misschien iets hoger, maar gepaard met het gevoel sterker te zijn geworden. Zodra de geneutraliseerde start voorbij is, vervagen die overpeinzingen snel. De wedstrijd begint en de weg neemt het over.
Het ritme van een sprintetappe
Sommige etappes onthullen zich vroeg. Dit was er een van. Je kon meteen zien dat het een massasprint zou worden. Vlakke wegen door de Algarve nodigen vaak uit tot dat scenario. De vluchter gaat weg, het peloton laat een gecontroleerde kloof toe en de sprintteams nemen de verantwoordelijkheid voor de wedstrijd.
Het team van de sprinters reed vooraan om ervoor te zorgen dat er geen grote ontsnapping kon gaan. Van buitenaf lijken deze etappes misschien rustig. Maar van binnenin het peloton is het gevoel anders. De eerste etappe van een wedstrijd draagt een eigen spanning. Renners zijn fris, positionering verschuift voortdurend en het peloton hervindt zijn ritme nog na de winter.
Het was een nerveuze eerste etappe, dat is zeker. Zoals de meeste dagen in een wedstrijd als deze. Zelfs als de uitkomst voorspelbaar lijkt, daalt het tempo nooit echt. We reden hard van start tot finish, de snelheid de hele dag hoog. Tegen het einde kon je al voelen dat de wedstrijd vorm begon te krijgen.
Achtervolgen voor Alto da Fóia
Bergetappes beginnen zelden op de berg zelf. De spanning begint eerder, soms een uur voor de beslissende klim. Het peloton verstikt, teams groeperen zich rond hun kopmannen en renners beginnen positie te zoeken voordat de weg zelfs maar omhooggaat. Maar koersen verloopt zelden precies zoals verwacht.
Eerder in de etappe dwong een probleem met het achterwiel tot achtervolgen naar het peloton, wat betekende dat de vroege positioneringsgevechten voor de klim grotendeels gemist werden.
Mechanische problemen brengen altijd kosten met zich mee. Verloren tijd moet worden ingehaald. Energie die eerder in de etappe is gespendeerd is later niet meer beschikbaar, en aanzienlijke inspanning was nodig om terug te keren voor de klim.
Ondertussen gaat het peloton door, het ritme langzaam veranderend naarmate de klim nadert.
Vanaf ongeveer 60 km voor de finish kon je de spanning voelen. De strijd om positie begint lang voor de eerste steile helling. Je moet beginnen te vechten voor positie. Wielrennen wordt tegenwoordig geleid door cijfers, door watts en pacestrategieën die zorgvuldig zijn berekend voor de etappe begint. Maar koersen respecteert niet altijd cijfers. Ik denk dat rijden op cijfers goed is, maar soms moet je ook het harde tempo volgen voor het iets afzwakt. Het plan was duidelijk. Ik had gepland dat te doen, maar ik zat al vol met melkzuur. Soms arriveert de wedstrijd voor het plan.
De dag tegen de klok
Na de constante beweging van een wegetappe voelt een tijdrit aan als een andere discipline. Het peloton verdwijnt. De wedstrijd wordt stil, bijna solitair. Je verschuift je focus al vanaf de dag ervoor. Voorbereiding begint de avond tevoren, wanneer renners beginnen na te denken over de specifieke eisen van de inspanning die voor hen ligt. Ik probeer altijd de avond ervoor wat minder vezels te eten en misschien gewoon wat rijst en kip.
Tijdritdagen voelen in een rittenkoers vaak vreemd onevenredig aan. Een tijdritdag is altijd speciaal. Het is een lange dag voor een heel kleine totale inspanning. Uren voorbereiding voor minuten inspanning. Ze zijn veeleisend maar leuk. En soms geven ze ook een ander ritme aan de wedstrijd. Soms, zoals in de Giro, kun je ze bijna als rustdag beschouwen. Waar je gewoon opwarmt, dan de TT (Tijdrit) rijdt. Dan kun je een meer ontspannen dag hebben voordat je je focust op de volgende dag. Maar rittenkoersen blijven zelden lang stil.
Wanneer alles instortte
De etappe bewoog naar zijn conclusie. Het peloton comprimeert in die laatste kilometers. Renners bewegen dichter naar elkaar, de snelheid gaat omhoog en de weg begint smaller te voelen dan hij werkelijk is.
Toen veranderde de wedstrijd. Het was een teleurstellende dag. De weg had wat grind op de bocht, waardoor de renner voor mij viel en mij meenam. In het wielrennen komen valpartijen zonder waarschuwing. Ene moment beweegt het peloton voorwaarts als één ritme over de weg. Het volgende moment staat alles stil. Ik had zeker pijn!
De medische diagnose bevestigde het kort daarna: een gebroken sleutelbeen. De wedstrijd was voorbij.
Het sleutelbeen is nu gerepareerd, dus ik focus me op herstel. Voor nu is de focus verschoven van koersen. Het gaat erom de tijd te nemen om te genezen, maar ook om terug te komen op een goed hoog niveau in de komende wedstrijden! Dat geeft me motivatie!
Rittenkoersen gaan altijd door. Het peloton rijdt door naar de volgende dag, de volgende klim, de volgende finishlijn ergens verderop op de weg. Maar wanneer een renner vroeg een wedstrijd verlaat, condenseert de herinnering eraan in fragmenten.
Een snelle eerste etappe over de wegen van de Algarve. De lange achtervolging voor Alto da Fóia. De stille inspanning van een tijdrit. Vier dagen die nu korter aanvoelen dan tijdens het koersen zelf. Wielerseizoen worden zo opgebouwd. Niet alleen door overwinningen of resultaten, maar door de kleine stukjes die daarna overblijven.
Een paar etappes. Een paar kilometers. Een paar momenten die langer blijven dan de wedstrijd zelf.
En ergens vooruit, nog een startlijn die wacht.
